In november kreeg ik de kriebels. Ik wilde weer op reis en ging zoeken. Op het internet. Sneeuw, kou en avontuur waren een aantal vereisten. De reis die ik boekte overtrof alle verwachtingen. Ik ging met een groep naar Zweeds Lapland, in de week van oud en nieuw 2019/2020. We begonnen op Schiphol en vlogen naar Stockholm en Umeå. Vanaf daar was het nog zo’n 100 kilometer rijden naar onze stuga. Wat ‘huisje’ betekent. In ons geval winterbestendig en op de plaatselijke camping in Burträsk (1.700 inwoners), provincie Västerbottens Iän.

Het is vier uur ‘s-middags. Op weg naar onze bestemming.

Na een lange en donkere nacht (ik keek nog wel uit op de dorpskerstboom buiten) gingen we wandelen. De temperatuur was rond het vriespunt. Zorgwekkend voor dit gebied. Gemiddeld is het er namelijk -20 °C! Het woord klimaatverandering (maar dan in het Zweeds) heb ik niet gehoord maar schoot natuurlijk op allerlei manieren door mijn hoofd. Gelukkig was de verse sneeuw van vorige week blijven liggen. Samen met de huizen, de bomen en de ruimte zorgde dit voor mooie plaatjes. De verwarming zette ik die nacht een tandje lager.

De huizen in dit deel van Zweden zijn meestal van hout. Geverfd met de pigmenten rood, geel of wit.

Adembenemende luchten

De noordelijke ligging van Burträsk (64°31’N) zorgt ervoor dat in de winter de zon daar laag aan de hemel staat, er is altijd wel iets moois te zien. Op de terugweg van het wandelen zagen we een bijzonder fenomeen aan de horizon: parelmoerwolken! Deze wolken bevinden zich op grote hoogte in de lucht (plm 20 km) en ontstaan alleen als de temperatuur daar lager dan −80 °C is. Door de ijskristallen in de wolken ontstaat de prachtige kleur ervan. Parelmoerwolken kun je het best zien tijdens en vlak na de zonsondergang, wanneer het aan het aardoppervlak al donker is, maar de inmiddels niet meer zichtbare zon toch nog op deze wolken schijnt. Ik heb het even uitgetekend thuis en warempel, het klopt. Een wonderlijk verschijnsel, gaaf om te zien!

Zonsopkomst bij de camping.
En op het eilandje daar.
Zonsondergang op rechts, parelmoerwolken op links!
Zonsondergang bij de sauna!

Onvergetelijke huskietocht

Persoonlijk hoogtepunt van de reis vond ik de tocht met de huskies. Wat een energieke, mooie, speelse en lieve dieren zijn het! Voordat we vertrokken voor de rit mochten de honden even uitrazen, de eigenaar heeft er zo’n stuk of vijftig. Die hij allemaal kent. Hij kan al aan het geblaf horen wie het is. De combinaties voor de slee zijn wisselend. Wel moet er een goede klik zijn met de bestuurder. Als ze niet voor je willen lopen, lopen ze niet. Twee commando’s leerden we: hike voor vertrek en wow voor stoppen. Het links- en rechtsaf lieten we over aan de frontvrouw. Met de ‘handrem’ kun je vertragen. Wel spannend om met de honden op pad te gaan, het zijn geen sneeuwscooters ..

Huskie op een slee. Op een rendiervel.

We gingen met zes combinaties het parcours op en alles ging goed. Er was een perfecte match tussen bestuurders en honden, de route was uitgekiend en de vaart zat er goed in. Het was een onvergetelijke tocht!

In draf. Achter de koplopers aan!

Ijswak, publiciteit en noorderlicht

Op de laatste dag van onze reis konden we – bij wijze van nieuwjaarsduik – het water in. Voor de liefhebbers. In Zweden is dit winterzwemmen hier en daar gebruikelijk, ingeleid werden we door een aantal stoere dames op leeftijd. Die deze uiteraard te danken hebben aan hun sportieve gewoonte! Er waren in onze groep vijf gegadigden die hun onderdompeling met succes hebben doorstaan. Het credo ‘ik kan het, ik wil het, ik doe het’ was daarbij uitermate behulpzaam!

Super leuke kampioenen!

Op tisdag 7 januari 2020 verscheen in de regionale krant Norran een artikel over deze Hollandse actie. Compleet met foto’s en enkele interviews:

Ik geloof dat het ijskoud is ..

Het artikel besluit als volgt: ‘De zon begint ondertussen aan zijn ondergang achter de boomtoppen en daarmee begint de laatste avond voor de Nederlandse gasten. Het wordt een heldere sterrenhemel vanavond, dus er is een grote kans op noorderlicht, vertelt Sandra. En Egbert gaat verder: Dat zou een fantastische belevenis zijn en een fijne afsluiting van deze week.’

En alsof voorspellingen nooit uitkomen .. inderdaad zagen we die avond het noorderlicht. Ik maakte enkele foto’s en zag later dat op één van deze ook ‘het steelpannetje’ te zien was. Gewoon in je achtertuin. Ongelooflijk!

We bleven zo’n twee uur blijven kijken en zagen een fascinerende voorstelling!

Hadden we nu alles gezien en gedaan in Zweden? Nee, er is meer dan voldoende reden om nog eens die kant op te gaan! Gewoon omdat het kan, omdat het leuk is én om de eland te zien.

Op zondag 5 januari vlogen we terug. Opnieuw was het donker, het was weer vier uur ‘s-middags.

Op weg naar Stockholm.

Naschrift: Sandra en Egbert zijn bedankt voor de gastvrijheid en het kokkerellen, Johan voor de vertaling van het krantenartikel en Annelies voor de prima reisbegeleiding. Last but not least bedank ik Andrea, Birgit, Mathilde, Ronny, Sofia en Willeke (en eerstgenoemden uiteraard) voor de supertoffe week!

De reis naar Zweeds Lapland boekte ik met noSun Outdoor groepsreizen voor individuen: klik hier voor hun website. Alle foto’s maakte ik zelf. De info over parelmoerwolken vond ik op Wikipedia.